Lutomira jest córką Żelisława i przyszłą władczynią Ruczaju, wychowaną w przekonaniu, że jej los został już dawno zapisany przez decyzje ojca. Ufa jego wyborom i przygotowuje się do małżeństwa z nieznanym narzeczonym, choć jednocześnie boi się nadchodzącego ślubu i tego, co zmieni w jej życiu. Od lat nie rozumie, dlaczego jej starsza siostra utonęła w jeziorze, a senne wizje kobiety w wodzie coraz bardziej ją niepokoją. Choć akceptuje polityczny układ, w głębi wierzy, że mogłaby być lepszą władczynią niż jej ojciec, jeśli tylko dostałaby szansę rządzić u boku męża. Blisko trzyma się ludzi — często bywa na targu.

Miłka jest zielarką, do której przychodzą wszyscy, choć niewielu robi to bez strachu — leczy, pomaga przy porodach, sporządza maści i wywary, a jednocześnie zna stare rytuały, o których ludzie wolą nie mówić głośno. Plotki głoszą, że rozmawia z duchami jeziora, a ona nigdy ich wprost nie zaprzecza.

Mścisława pracuje dla dworu Żelisława, szyjąc stroje, poprawiając hafty i przygotowując ślubne szaty Lutomiry. Jest spokojna, cicha i sprawia wrażenie osoby, która nie interesuje się niczym poza igłą oraz materiałem. W rzeczywistości słyszy niemal każdą rozmowę prowadzoną na dworze i doskonale wie, kto z kim się spotyka, kogo się boi i kto kłamie. Uważa, że ludzie zdradzają najwięcej sekretów wtedy, gdy są przekonani, że służba ich nie słucha.

Mściwój to samotny myśliwy, który po śmierci żony sam wychowuje syna i żyje rytmem lasu, a nie ludzkich spraw. Jest silny, cierpliwy i małomówny, a większość ludzi uważa go za nudnego — on sam uważa większość ludzi za zbędny hałas. Woli rozmowy o zwierzynie, tropach i pogodzie niż o plotkach czy intrygach, choć w rzeczywistości obserwuje Ruczaj uważniej, niż sam przyznaje. Twierdzi, że zwierzęta są bardziej przewidywalne niż ludzie.

Niemira od świtu lepi gliniane misy, dzbany i lampki sprzedawane później na targu. Jej dłonie znają każdy kształt gliny, a sąsiedzi mówią, że potrafi stworzyć naczynie równie wytrzymałe jak ona sama. Jest spokojna, cierpliwa i mówi niewiele, ale ludzie lubią przesiadywać przy jej warsztacie, bo zawsze potrafi słuchać i znaleźć dobre słowo. Od śmierci męża samotnie wychowuje dwóch synów i całe życie podporządkowała rodzinie. Choć na zewnątrz pozostaje silna, w głębi duszy nosi lęk przed kolejną stratą. Od pewnego czasu coraz częściej sprawia wrażenie, jakby bardziej bała się tego, co może nadejść, niż tego, co już straciła.

Każdy zna Odolana. Każdy choć raz pił przy jego stole, śmiał się z jego żartów albo zwierzał mu się po kilku kuflach miodu. Gadatliwy, lubiany i pozornie nieszkodliwy karczmarz wie o mieszkańcach Ruczaju więcej, niż powinien wiedzieć jeden człowiek. Gdy inni widzą w nim prostego gospodarza, on od lat słucha i obserwuje. Karczma jest dla niego czymś więcej niż miejscem handlu. To serce Ruczaju, przez które przepływają plotki, sekrety, lęki i nadzieje wszystkich mieszkańców. Wie, kto się zakochał, kto planuje ucieczkę, kto kłamie, a kto coraz częściej spogląda w stronę jeziora zbyt długo. Rzadko zadaje pytania wprost — wystarczy, że stworzy atmosferę, w której ludzie sami zaczynają mówić. Wielu uważa go za dobrego słuchacza i człowieka godnego zaufania, nie zdając sobie sprawy, że Odolan nigdy nie zapomina usłyszanych słów i potrafi wykorzystać je wtedy, gdy nadejdzie odpowiedni moment.

Ostoja jest gwardzistą Żelisława, człowiekiem, który wierzy, że prawo istnieje tylko wtedy, gdy budzi strach. Nie przepada za wiedźmami, włóczęgami ani łowcami potworów — uważa ich za nieprzewidywalnych intruzów, którzy zawsze przynoszą kłopoty. W Ruczaju pełni rolę twardej ręki porządku i rzadko zadaje pytania, na które nie chce znać odpowiedzi.

Zajmuje się ptakami myśliwskimi Żelisława i rzadko bierze udział w rozmowach możnych. Większość czasu spędza poza grodem, w lasach i nad mokradłami. Ludzie uważają go za dziwaka, bo częściej rozmawia z ptakami niż z człowiekiem. Nie obraża go to – zwierzętom ufa bardziej niż ludziom. Kiedyś próbował założyć rodzinę, lecz po utracie ukochanej zamknął się w sobie i od tamtej pory najlepiej czuje się w towarzystwie swoich sokołów. Twierdzi, że zwierzęta od tygodni zachowują się niespokojnie — psy wyją nocami, konie nie chcą podchodzić do jeziora, a ptaki uciekają znad trzcin tuż przed zmrokiem. Sam coraz częściej patrzy na wodę tak, jakby spodziewał się, że pewnego dnia odda mu odpowiedź na pytania, których od lat nie ma odwagi zadać.

Radan to wędrowny handlarz soli, który zawsze pojawia się tam, gdzie można zrobić dobry interes — a najlepiej tam, gdzie można posłuchać cudzych rozmów. Wygadany, uprzejmy i wiecznie uśmiechnięty, sprawia wrażenie prostego kupca, choć w rzeczywistości jest znacznie bardziej spostrzegawczy i przebiegły, niż ktokolwiek podejrzewa. Nie ufa Ruczajowi ani jego jezioru, które uważa za „zbyt ciche”, jakby coś w tym miejscu celowo milczało.